Hieronder een link naar een film over de stationstunnel in Enschede. Er wordt een waar doemscenario voorspeld. Kijk luister en huiver.

http://www.youtube.com/watch?v=KpY20epyFkg

Als ik zo met de hond in de natuur loop valt me op hoeveel rotzooi er wordt gedumpt. Dan heb ik het niet over een snoeppapiertje (wat ik overigens ook al laakbaar vindt) maar over hele vuilniszakken die men in de natuur gooit. In Enschede loop ik regelmatig in een bos in Zuid omgeving Knalhutteweg. Daar wordt ook regelmatig illegaal bouwafval gestort. Dit stoort mij enorm. Vaak blijkt dit in het weekeind na de sluiting van het afvalbrengpunt in Zuid te gebeuren. Ergens kan ik de frustratie van deze mensen wel begrijpen, ze hebben de hele week geklust aan hun huis, leggen op zaterdag de laatste hand en dan blijkt het afvalbrengpunt gesloten om half drie x92s middags. Nogmaals ik begrijp de frustratie, maar om dan zomaar het bos in te rijden vind ik ontoelaatbaar, dat doe je niet. Als je dat wel doet moet je ook de consequenties maar dragen en onze gemeente moet daar zwaar op inzetten. Laten we maar streven naar dezelfde situatie als in Singapore, Amerika, of Canada waarbij bekeuringen van 1000 dollar geheven worden!! Groot gelijk aanpakken, niet zeuren maar bekeuren!!

Frappant hoe voorspellingen soms uit kunnen komen en dan nog sneller dan je zelf denkt. Nog maar anderhalf jaar geleden hebben we in de gemeenteraad moeten stemmen over de verkoop van onze elektriciteitsmaatschappij Essent. Burgerbelangen was daar sterk op tegen omdat wij vinden dat Gas-Water-Elektra leveranciers onder overheidsregiem moeten vallen. Dit is ingegeven door de situatie in Amerika, waar privatisering van die sector geleid heeft tot hogere energieprijzen, slechtere service xe9n in sommige gevallen geen stroom of gas levering meer door faillissement van zox92n private maatschappij.

Enfin, Essent werd overgenomen door het Duitse RWE en we voorspelden toen dat als we met onze buren ruzie kregen zij zomaar bij ons het licht uit konden doen. Wie schetst onze verbazing nu blijkt dat RWE financixeble probleempjes heeft en het meerderheidsaandeel aan Gazprom heeft verkocht een Russische Energiemaatschappij. Juist!! Dezelfde die weigerde gas te leveren aan Oezbekistan toen dat land even een betalingsconflict had met de Gazprom over de eenzijdige energieprijsverhogingen.

Wij houden ons hart vast nu de Russen dus ook bij ons aan knoppen gaan draaien. Het zal wel uitkomen op het feit dat wij ons goedkope Slochteren gas aan hen moeten leveren in ruil voor (vxe9xe9l) te dure beslist niet groene elektriciteit. Het kon wel eens een lange donkere koude winter worden.

De politiek zet ambities uit en draaft vaak door als een sneltrein, terwijl het soms goed is even te stoppen of langzamer te handelen. De economische recessie slaat een groot financieel gat in onze begroting, bezuinigingen kunnen niet uit blijven. Derhalve is het goed te kijken of we mensen die leven onder de armoedegrens geraken toch nog een zekere mate van leefbaarheid te geven. Majestueuze projecten moeten ons in ziens dan ook minder snel worden uitgevoerd, of vertraagd, of wellicht helemaal worden afgeblazen om geld voor onze zwakkere medeburgers te verkrijgen. Dat is gezond sociaal beleid.
De politiek is echter zeer taai en een eenmaal door de raad genomen besluit (in goede tijden) moet blijkbaar hoe dan ook worden uitgevoerd. Burgerbelangen stelt hier grote vraagtekens bij. Kijkend naar de stationstunnel hebben wij steeds gezegd de noodzaak er niet van in te zien. Daar staat ook nog eens tegenover het belang van Woningcorporatie Domijn, die het beheer heeft over het appartementencomplex “de Eendracht” pal achter het station, waar de tunnel aan de Noordkant boven komt. Domijn heeft aangegeven dat zij vreest dat de leefbaarheid en dus ook de gewildheid om in het complex te wonen door de komst van de tunnel sterk af zal nemen. Ook de bewoners voelen niets voor de tunnel. Een tunnel creëert onveiligheid, duistere schuilplekken voor figuren die louche zaken verrichten, hun plasje doen of hun slachtoffers opwachten. Het zou eenzelfde situatie zijn zoals we die nu kennen in de passage Korte Hengelose straat naar het Brammelerplein. (ingang stationsgarage) Daar is het ook al jaren een onveilige situatie zonder dat de gemeente hier iets aan wil doen. De bewoners van “de Eendracht “ zijn uiteraard bang dat er bij hen voor de deur eenzelfde situatie gaat ontstaan.
Burgerbelangen is van mening dat er goed geluisterd moet worden naar haar burgers en dat wat ons betreft die spoortunnel best nog even kan worden doorgeschoven tot iedereen ervan overtuigd is dat we niet zonder kunnen. Van de uitgespaarde investering kunnen we dan mooi de armoede in onze stad de komende jaren proberen te verzachten tot er betere tijden aanbreken.

In het stadsdeel Centrum zijn door mij vragen gesteld over de overlast die wordt ervaren door ondernemers en winkeliers rond het stationsplein en de Korte Hengelose straat. In het pand van de VVV aan het stationsplein is nu voor de vierde keer binnen xe9xe9n jaar ingebroken. Buiten het feit dat er veel breekschade ontstaat, wordt er ook nog eens veel aan het interieur vernield. Klachten en aangiften van de kant van het VVV leveren tot op heden resultaten op.
De sportschoenenzaak Exclusive gevestigd aan de passage van de Korte Hengelose straat heeft al bijna de moed opgegeven. De eigenaar heeft een dikdossier van de aangiften van vernielingen, diefstal en bedreigingen. Allen tot op heden zonder resultaat. Logisch dat de eigenaar bang is voor zijn eigen veiligheid en derhalve zich zeker heeft gesteld van een honkbalknuppel, die binnen handbereik staat.
Op mijn vragen hierover aan wethouder mevr. Van Hees, kreeg ik een in mijn ogen onbevredigend antwoord, dat men op de hoogte was van de situatie en doende was met de betrokkenen en de politie om te komen tot oplossingen.
Na het stellen van de vragen ben ik de volgende dag voor de zekerheid nog maar eens bij de betrokkenen gaan informeren. Wat blijkt, men is er al meerdere jaren mee bezig en oplossingen zijn er niet. Klachten worden niet serieus genomen en ambtenaren bellen niet terug. Tevens blijkt uit mijn eigen waarneming dat er volop wordt gedeald, passanten worden lastig gevallen met de vraag of ze stuff willen kopen en er wordt openlijk gehandeld. Enkele ondernemers zijn zo ten einde raad dat men overweegt uit onze stad te vertrekken.
Burgerbelangen vindt dat de hele gang van zaken ontoelaatbaar is en zal opnieuw de zaak aan de orde gaan stellen. Wij hebben daartoe inmiddels contant opgenomen met Albert Bootsma de stadsdeelmanager.

Als Burgerbelangen zijn wij ongerust over de ontwikkelingen van het grondbedrijf. De Gemeentelijke begroting geeft een tekort aan van ruim 26 miljoen door misrekeningen van het grondbedrijf en zoals het er nu naar uit ziet kan dat op hele korte termijn zomaar nog een keer gebeuren, want de financixeble balans van het grondbedrijf staat weer in code oranje, net als vorig jaar.

Burgerbelangen geeft al langere tijd aan dat we geen gronden meer moeten aankopen en bestaande projecten zoveel mogelijk af moeten sluiten. Ook plannen in ontwikkeling zoals het Vaneker en Eschmarke moet worden geconsolideerd, wat verkocht is afwerken en verder alles in de ijskast. Er zijn nog genoeg bestaande kavels o.a. in het Brunink en aan de Geesinkweg die we eerst geheel moeten verkopen. Bovendien zijn er nog voldoende locaties waar kavels beschikbaar zijn met verouderde percelen waar na sloop weer een perfect innovatief nieuw huis kan worden gerealiseerd. Voorts adviseren wij om projectmakelaars gronden te laten kopen.

Tijdens de behandeling van het MPG (jaaroverzicht Grondbedrijf) in de gemeenteraad hebben we ook vragen gesteld over de industrieterreinen. De uitgifte hiervan blijft sterk achter met de prognoses. Wij vinden dat het tijd wordt nu eerst alle oude industrieterreinen te revitaliseren en die vol te bouwen. De Josink Esch is nog maar voor 50 % verkocht, daar ligt nog ruim 4 ha voor uitgifte. Voorts hebben wij onze twijfels gezet bij de prognose voor uitgifte zoals die in de rapportage vermeld staat. Dat was voor ons reden de motie van PvdA te steunen dat er na de zomervakantie al een tussenrapportage komt om de meest recente verkoopcijfers betreffende de gronden te inventariseren. Tevens krijgen wij dan antwoord op de vraag wat het college met onze suggesties heeft gedaan.

Al sedert november 2005 bestaat deze web-log en ben ik lid van Burgerbelangen Enschede, intussen hebben al meer dan 23.000 mensen er een bezoek aan gebracht. Als oud ondernemer en nu actief als bedrijfsadviseur, sta ik nog midden in het leven. Burgerbelangen is als lokale partij sedert 2006 goed op de kaart gezet met drie raadsleden. Eerst mocht ik deze raadsleden van advies dienen en werd later gekozen als Voorzitter van de vereniging Burgerbelangen Enschede. Door een goede verkiezingscampagne en goed luisteren naar de Burgers van Enschede werd onze inzet beloond en in 2010 en behaalden we vier zetels. Ik ben u allen zeer dankbaar voor de steun die wij mochten ontvangen, die het mogelijk maakte dat ik nu als raadslid ben benoemd in de gemeenteraad van Enschede. Net als in 2000 werden we gevraagd deel te nemen aan de coalitie en een wethouder te leveren. Trots zijn we op Hans van Agteren die namens Burgerbelangen tot Wethouder is verkozen. Burgerbelangen scoort op vele fronten en zit nog steeds als een luis in de pels in de coalitie. Wij hopen dat we met uw steun in 2014 onze omvang in de Gemeenteraad van Enschede naar 6 raadszetels kunnen uitbreiden.

In de Tubantia konden we lezen dat het UWV en het werkplein gaan reaorganiseren. De samanvoeging van de diverse groepen die bekend zijn bij de uitkeringsinstanties hebben grote invloeden op de werking van ons Sociale stelsel. Oois hebben we ook een splitsing gekend van Werklozen en de Wettelijk Arbeids ongeschikten (WAO) Op skag werd toen ons werkloosheidspercentage gehalveerd, toch knap van de regering Lubbers in die tijd.

Nu gaat er een samenvoeging plaatsvinden van de Wajong, WW, WWB en de mensen die werken voor een sociale instelling. Dus werken via de DCW. Al deze mensen moeten opnieuw gaan laten zien wat ze kunnen en vervolgens werken naar vermogen. De bescherming vervalt dus voor velen en dat verontrust ons als Burgerbelangen best wel.

De verwachting zal zijn dat het werkloosheidscijfer nu weer wordt bexefnvloed en het zal ons benieuwen wat de uitkomst is. Wat ons echter veel meer interesseert is hoe de reorganisatie van het UWV-wewrkplein uit zal pakken op de begeleiding van deze groep uitkeringstrekkers. Naar ons idee wordt er momenteel teveel veranderd en het lijkt erop dat we er allemaal financieel op achteruit gaan. Dat is geen goede zaak, wij zullen dan ook in de gemeenteraad hier nadrukkelijk vragen over stellen.

Middeleeuwen

Over de vroegste geschiedenis van Enschede is weinig bekend. Zeker is dat op de plek waar nu het stadscentrum ligt al in de vroege Middeleeuwen een nederzetting was. Deze nederzetting vormde het middelpunt van de marken Usselo, Esmarke, Lonneker, Driene en Twekkelo. De betekenis van de naam van de nederzetting, Anescede of Enscede, is niet geheel duidelijk. Het kan ‘aan de scheiding’ (grens) of ‘aan de Es’ (naar het uitgebreide essencomplex aan de oostkant van de stad) betekenen. In het plaatsje bevonden zich de parochiekerk, de markt en een versterkte adellijke woning. Over de plek waar dit ‘kasteel van Enschede’ precies stond zijn historici het nog niet eens geworden, maar aangenomen mag worden dat het zich ongeveer in het blok Haverstraat-Markt-Hofstraat bevond. Het stratenplan uit die tijd kwam op veel punten al overeen met de tegenwoordige situatie. De Oude Markt, de Langestraat en de Haverstraat werden reeds door bebouwing geflankeerd. De wegen vanuit het omliggende gebied liepen vanuit alle richtingen het dorp in. Aan deze organische situatie kwam een einde na 1325, in dat jaar kreeg Enschede van de Utrechtse bisschop Jan van Diest stadsrechten. Deze rechten hielden behalve het houden van jaarmarkten ook in dat men de nederzetting mocht gaan versterken. De versterkingen bestonden uit twee grachten die in een eivorm rondom de stad liepen. Tussen deze twee grachten werd een aarden wal opgeworpen, waarop een palissade verrees. Rondom de buitengracht werd een ondoordringbare, hoge haag geplant. Het Enschede van de late middeleeuwen was een stad van hout, modder en koeienstront. De huizen en stadsboerderijen waren opgetrokken uit vakwerk, de hoge topgevels bestonden uit lange planken, de daken waren gedekt met riet of stro. Er waren slechts enkele stenen bouwwerken in de stad, namelijk: het stadhuis, dat zich toen ook al in de bocht van de Langestraat bevond, de Grote Kerk, het kasteel en de twee stadspoorten. De huizen stonden ongerooid langs de straten en van duidelijke gevelwanden was nog geen sprake. Pas in de late Middeleeuwen begon het gemeentebestuur actief met het rooien van de gevels.

Proto-industrialisatie

Het licht ontvlambare geheel dat Enschede was, brandde in 1517, en nogmaals in 1750 tot de grond toe af. In 1600 werd op bevel van prins Maurits de vesting ontmanteld en de buitengracht gedempt. De branden en de ontvesting veranderden het karakter van het stadje echter niet erg ingrijpend. Hoewel het vakwerk in de 18e eeuw werd vervangen door baksteen en zandsteen en de bebouwingsdichtheid in de loop van de eeuwen wel steeds hoger werd. In de 18e eeuw begon ook de economie in Enschede te veranderen. Handel in textiel werd steeds belangrijker. De stad ging zich speciaal toeleggen op het zogenaamde bombazijn, een weefsel dat deels uit linnen en deels uit katoen bestaat. Linnenhandelaren kochten bij wevers van het platteland rondom de stad textiel en verkochten het vervolgens door aan handelaren in het westen van het land. Enschede groeide in eerste instantie nauwelijks van deze nieuwe activiteiten, de wevers bleven buiten de stad op hun keuterboerderijtjes wonen. Dit alles veranderde toen de linnen- en katoenhandelaren in de vroege 19e eeuw de schaal van de productie gingen vergroten door weverijen en spinnerijen in de stad te beginnen. Al snel breidde de stad zich uit buiten de grachten, de uitvalswegen werden bebouwd en fabriekjes verrezen in de stadstuinen ten noorden van de kern.

Industrialisatie

Het duurde tot ver in de 19e eeuw voordat men in Enschede en Twente begon met het mechaniseren van het weef- en spinproces. Pas rond 1850 deed de eerste stoommachine haar intrede in Enschede. Hierna ging het echter snel, het aantal fabrieken in Enschede nam in rap tempo toe, de oude stadsboerderijen in het centrum maakten plaats voor statige herenhuizen, en arbeidershuizen verrezen aan de rand van de stad. In de achterstraten waren de huizen echter nog altijd grotendeels opgetrokken uit hout en leem. In 1862 sloeg in een van deze arbeidershuizen, die van Lodewijk van Voorst aan de Kalanderstraat om precies te zijn, de vlam in de pan. Het huis vloog in brand en al snel sloeg het vuur, aangewakkerd door een straffe zuidoostenwind, over naar de oude stad. ‘s Avonds kon de balans worden opgemaakt; de hele stad binnen de gracht was verwoest, scholen, het ziekenhuis, fabrieken, het stadhuis en alle kerken waren in de as gelegd. Bij de wederopbouw werd, ondanks oproepen de ramp aan te grijpen voor een algehele modernisering, het oude stratenpatroon aangehouden. De gracht werd echter met het puin gedempt. De brand kon de opkomst van Enschede niet temperen, in een halve eeuw vertienvoudigde de stad haar inwonertal. Schijnbaar zonder plan werd het platteland rondom Enschede in hoog tempo volgebouwd met krottige arbeiderswijken en fabriekscomplexen. De goedkope bouwwijzen leidden vooral in de 19e eeuw tot schrijnende uitwassen. Namen van krottenwijken als de Krim, Sebastopol en het Overschot zijn nu, lang nadat ze gesloopt zijn, nog altijd berucht in Enschede.

Groei

Aan het begin van de 20e eeuw stapte de gemeente af van haar laissez-faire houding ten aanzien van de uitbreiding van de stad. Het gemeentebestuur kwam in 1907, als xe9xe9n van de eerste gemeenten in Nederland met een Algemeen Uitbreidingsplan. Belangrijkste onderdeel was de brede singel die werd aangelegd rondom de stad. Verder werd de aanzet gegeven tot het bouwen van het tuindorp Pathmos en de destijds moderne arbeiderswijk Laares. Tot ongeveer 1920 ontwikkelden de woonwijken zich vooral nog dichtbij de fabrieken omdat de arbeiders geen grote afstanden konden afleggen van werk naar huis. Vanaf de jaren ’20 veranderde dit. De gemeente had in 1904 al de aanzet gegeven tot het opzetten van een openbaar vervoernetwerk door de Twentsche Electrische Tramweg- maatschappij (TET) op te richten. Er kwam een stadstram van het station naar Glanerbrug. Hoewel de tram al in 1933 het loodje legde door concurrentie van particuliere autobus maatschappijtjes begon de TET op routes naar andere stadsdelen busvervoer en droeg zo bij aan het mogelijk maken van een scheiding tussen woon- en werkgebieden. Nieuwe woonwijken lagen niet langer in de schaduw van de immense textielfabrieken maar konden aan de rand van de stad liggen, ruim opgezet met parkjes en pleinen. Er begon in Enschede naast de arbeiders en de textielbaronnen ook eindelijk een grote middenklasse te ontstaan. Zij bouwden hun ruime woningen in nieuwe wijken als het Zwik, het Varvik en het Lasonder. De fabrikanten verlieten intussen hun stadsvilla’s en gingen op grote landgoederen in de nabije omgeving van de stad wonen. Het centrum begon in deze tijd het middelpunt van het stedelijke leven te worden, aan de Langestraat zetelden behalve het gemeentebestuur (vanaf 1933 in het prachtige stadhuis van Friedhoff) ook de redacties van de verschillende kranten, de Groote Socixebteit, de Schouwburg en de bibliotheek. Ook in de crisistijd van de jaren ’30 bleef Enschede hard doorgroeien, de gemeente zag in dat het stadscentrum uit haar jasje aan het groeien was en dat er noodzaak was tot een grote herinrichting. Bij het maken van plannen voor de Singel had men al ideexebn ontwikkeld over verkeersdoorbraken door het centrum. De crisisjaren en de tweede wereldoorlog zorgden er echter voor dat deze plannen niet verder kwamen dan de ambtelijke bureaus.

Wederopbouw

Na de oorlog lag een groot deel van het Enschedese centrum in puin. Bij het wederopbouwplan kwam de verkeersdoorbraak opnieuw ter sprake. Dit mondde uit in het Boulevardplan. Prognoses gingen uit van een bevolkingstoename van 100.000 in 1950 tot 250.000 in 2000, en een enorme groei van het autoverkeer. Om dit alles op te kunnen vangen besloot de gemeente dwars door het centrum een brede boulevard aan te leggen, rondom deze weg zou het zakencentrum van de stad kunnen verrijzen. Plannen voorzagen in lange winkelgalerijen, grote kantoorpanden, een nieuw postkantoor en een handelsbeurs. In de jaren ’50 werd begonnen met de aanleg van de Boulevard 1945, hele wijken werden op Haussmanniaanse wijze gesloopt. Het centrum raakte ingesloten door braakliggende vlaktes, iets wat zeker dertig jaar zo zou blijven. Behalve in het centrum werd ook aan de randen van de stad druk gebouwd. Voor het eerst in haar bestaan verrezen er etagewoningen. Nieuwe wijken vol portiekflats en torenflats zoals Boswinkel, Stadsveld, Twekkelerveld, Mekkelholt en Deppenbroek lenigden de woningnood en boden woonruimte aan nieuwkomers uit Spanje, Italixeb en Griekenland die in de textielindustrie kwamen werken. In de jaren ’60 werden de eerste bouwprojecten van het Boulevardplan opgeleverd; winkels en woningen aan het Van Loenshof en het Van Heekplein. Ook in het centrum verschenen nu de eerste torenflats. Maar de Enschedese skyline werd nog altijd voornamelijk gevormd door rokende fabriekspijpen. In een kleine tien jaar tijd voltrok er zich echter een economische catastrofe die de stad ingrijpend zou veranderen.

Neergang van de textiel

Tussen 1967 en 1977 sloten bijna alle textielfabrieken hun deuren. Enschede veranderde van een nijvere industriestad in een plaats vol werkloze arbeiders en leegstaande fabrieken. De grootse plannen van de gemeente liepen door de crisis geheel vast. De Boulevard 1945 bleef omringd door kale onbebouwde vlaktes. De enorme leegstaande fabriekscomplexen baarden de gemeente ernstige zorgen. Projectontwikkelaars dreigden de ontwikkeling van het stadscentrum te stagneren door met de bedrijfsterreinen, die vaak tegen de binnenstad aanlagen, te speculeren. Om dit tegen te gaan kocht de gemeente in de jaren ’70 alle terreinen rond de binnenstad op. Dit leidde samen met de sterk toegenomen sociale kosten door de hoge werkloosheid tot het failliet van de stad Enschede. Enschede werd artikel 12 gemeente en werd dus onder curatele van het Rijk gesteld. Ondanks de totale verloedering van het centrum en minder sterke groei van de bevolking bleef de stad het aantal woningen wel uitbreiden. In de jaren ’70 de hoogbouwwijk Wesselerbrink en de laagbouwwijken Stokhorst, Bolhaar en Stroinkslanden-west. In de jaren ’80 de Helmerhoek en Stroinkslanden-oost. Het aantal inwoners ging gestaag in de richting van de 150.000, mede door de gezinsherenigingen van Turken en Marokkanen.

Vuurwerkramp in 2000 en de Feniks

De financixeble steun van de regering stelde de gemeente intussen in staat om het centrum te reconstrueren. Bijna alle binnenstadsstraten werden autovrij, er werden een aantal winkelcentra gebouwd en bij het station verrezen kantoorgebouwen. Halverwege de jaren ’90 kwam de gemeente tot de conclusie dat de Boulevard en het van Heekplein in hun toenmalige staat de ontwikkeling van Enschede tot Euregionaal centrum in de weg stonden. Er werd een Masterplan voor de binnenstad opgesteld, dat na vele wijzigingen leidde tot vier deelplannen. De Boulevard verdween en maakte plaats voor een groot winkelplein met onder andere de V&D en de Bijenkorf. De pleinen rondom het station werden autoluw gemaakt en er kwam een nieuw busstation. De stationsomgeving wordt het zakencentrum van de stad. Aan de noordkant van het centrum, in de omgeving van het Molenplein worden de culturele functies geconcentreerd in het Muziekkwartier. De meeste kale terreinen rondom de binnenstad zijn inmiddels bebouwd met appartementen en kantoren. Aan de oostkant van de stad verrijst op dit moment de Vinex-wijk Eschmarke met zo’n 6.000 woningen en in Enschede Noord wordt hard gewerkt om de voormalige industrieterreinen om te vormen tot een aantrekkelijke binnenstedelijke wijk. Op het gebied van verkeer en vervoer loopt de gemeente voorop met deels al uitgevoerde plannen voor Hoogwaardig Openbaar Vervoer (HOV) naar de buitenwijken en een beleid dat er op gericht is de automobiliteit terug te dringen.
Ondanks alle voorspoed kreeg aan het begin van de nieuwe eeuw de stad nog xe9xe9n grote tegenslag te verwerken: de vuurwerkramp. Op de zomerse zaterdagmiddag van 13 mei 2000 ontaardde een onschuldig ogend brandje in een opslagloods in een catastrofale ramp waarbij 22 mensen het leven lieten en een complete woonwijk werd verwoest. Hoewel deze 13e mei de boeken in zou gaan als een zwarte bladzijde in de geschiedenis van Enschede, is de stad niet bij de pakken neer gaan zitten. Het gebied wordt langzaam maar zeker opnieuw ingevuld met woningen en bedrijven en centraal in de wijk een herdenkingsmonument.

De middenstand heeft het moeilijk. Om die redenen heeft Burgerbelangen gekozen voor een beperkte opening op zondag. Niet alleen voor het ijken van een rustdag voor alle burgers, dus ook de winkeliers, maar ook om de onderlinge concurrentie terug te dringen.

Nu heeeft de kleine middenstand, de Papa en Mama bedrijven, de kaasboer, de vishandelaar, de poelier, de slijterij etc.etc. niet de mogelijkheid om elke zondag open te zijn. Supermarkten met veel personeel(studenten) hebben dat wel. Die drukken door de zondagopenstelling dus de kleintjes het brood uit de mond. Dit is blijkbaar de wens van D66, GL, PvdA en de VVD.

Om die reden heeft Burgerbelangen dus samen met het CDA, gesteund door CU en de SP een motie ingediend om dit goed te regelen. Helaas heeft dit voorstel het niet gehaald. Voorlopig dus alle supermarkten elke zondag open en wellicht zelfs al vanaf 14.00 uur tot 20.00 uur.

Al met al wordt er niet méér verkocht, maar wel door de supermarkten, over drie jaar gaan we evalueren en zullen we dan zien welke kleine ondernemers het hebben overleefd.